|
17 بهمن 1388 ساعت 11:03 |
|
بسم رب القلم
فروتنی بیجا خود ادعاست. و من كه ادعا می كنم "عاری ام از این ادعا !", مدعی ام كه از آغاز طراحی "پسر آدم , دختر حوا" تا فرجام نگارش فیلمنامه ی آن , به آفرینش متنی فكر می كردم كه دستمایه ای باشد برای تولید یك كمدی موقعیت فاخر و نجیب , كه صرفا به مدد قصه ای گیرا و تاثیرگذار , كشمكشهائی جذاب و ساختاری منسجم اقبال تماشاگر نخبه و عام را یكجا پیش رو داشته باشد.
طی این پروسه ارائه ی چند مورد مشورت از جانب آقای فرهاد توحیدی ( پیش از نگارش اولین نسخه ی فیلمنامه ) و مشورت هائی كه آقای حاجی میری ( پس از نگارش گونه ی نخستین فیلمنامه و در مراحل بازنویسی ) ارائه دادند نیز به نوبه ی خود در روند شكل گرفتن فیلمنامه ای فاخر( چنانچه اصولا چنین رویداد خجسته ای به وقوع پیوسته باشد ) , ثمربخش بود.
گرچه صرفنظر كردن از حتی یك مورد از كشمكش های فیلمنامه ی نوشته شده نیز برایم ناگوار بود, اما همان زمان ( آذر ماه 85 ) مصمم بودم به انجام یك بازنگری دیگر و تعدیل حجم متن برای رساندن زمان فیلم به تایم استاندارد. اما آقای حاجی میری كه با تایم فیلم مشكلی نداشتند بازنویسی نهائی را خود انجام دادند.
در آذرماه 87 كه امر تولید فیلم جدی شد نیز بار دیگر اینجانب و ایشان مجددا روی فیلمنامه كار كردیم و.....
فیلم پسر آدم, دختر حوا را هنوز ندیده ام. اما قویاً امیدوارم كه محصول خلاقیت سایر همكاران در سامان دادن آن پربارتر از بضاعت این قلم بوده باشد. كه در این صورت می توان گفت یك كمدی سرشار از سینما به معدود كمدی های سینمای ایران افزوده شده است.
محمد رضا احمدی پیشکوهی
|
